Planting (rice) is never fun,
Back’s bent from dawn ’till set of sun.
Cannot sit and cannot stand – bending all day is never fun…
Just a loose translation of the first stanza of the song Magtanim ay Di Biro.
After all the hardships of planting rice, the farmer is supposedly rewarded by a bountiful harvest – and rest…
For the second picture in this series, here’s a rice farmer resting after a harvest.
kaya nga turo ng mudra namin non eh pahalagahan kahit na isang butil ng kanin kasi mahirap itanim tsaka buong body na daw ni Fafa Jetut yun…kaya naman hanggang ngayon eh kahit na isang butil ng kanin sa plato ko eh simot sarap talaga,hihi
kinanta ko to impeyrnes.haha
ganda ng pic as usual.
Another signpost that silence is calling…Rest i will…
Guess what?
I literally sang the song while my brain was doing an automatic and simultaneous translation into Tagalog. Whew!
Seriously, this brings to mind the memory of my beloved Lolo Using (i.e. Jose). He was a great farmer. Incidentally, the first syllable of my name was derived from the 1st syllable of his name, JO-se. Wala lang… nai-share lang.
Ang tagal kong hindi nakatambay dito kapatid.
It’s good to be back. God bless!
Gosh, may utang pa pala ako sa ‘yong e-mail reply! {tago tago}
namiss ko yung probins ng nanay ko parang ganyan din kaganda sa aklan…
Pagkatapos nang kantang “Magtanim hindi biro” – ito na naman po ang next — “Bahay Kubo…kahit munti, ang halaman doon. ay sari sari. singkamas at talong sigarilyas at mani sitaw bataw patini…e.t.c. Thanks for the reminder.
Kapatid! Ung isang tropa ko dito sa KL nakabili sya ng Nikon d50 na camera, favor nmn, sana matulungan mo sya, may mga questions kasi na nde ko masagot at nanghihingi ng advices, ikaw na sana bahala, hehehe..
eto ung link nya:
http://allansabado.wordpress.com/
nagsisimula palang sya.
Thank u.
Great photos again!
Your shot caught my attention. Very tranquil yung subject mo, i love it!.
I remember my childhood days during weekends, panay ang tawid ko sa pilapil goin to “busai”(paliguan sa ilog ng mga bata nung time ko). Hindi alam sa bahay kung nasaan ako kaya hanap hanap sila sa akin ng tanghaling tapat, hehehe!……
Ok, thank u.. sabi ko sa kanya iadd ka sa blogroll nya, anyway, he will visit your housie any time soon, busy lang siguro sa work at bago palang kasi sa wordpress..
Anyway, ako din, i remember my childhood sa pic na to, ung bahay kasi namin sa tapat mismo ng bukid, kaya kapag anihan, laging madumi sa bahay namin, at sa hapon naglalaro kami sa tuyong lupa ng bukid, nag hahabulan, naglalaro ng saranggola.. hayz, kakamiss ang simpleng buhay..
Godbless! ang ganda ng picture talga, it speaks a thousand words…
wow..nice one. pinoy na pinoy.
i like this kind of photos. coz it depicts my hometown…
ELIment
Mark, thank you for the kind words you have left at my blog. Sumusubok lang pong sumulat tungkol sa mga simpleng bagay sa paligid ko.
Ganda ng kuha na ‘yan ah. Nostalgic. I have the utmost respect for farmers. I am a proud granddaughter of a farmer. Marami sa mga mahal ko sa buhay ay farmers. Palagi ko nga sinasabi, theirs are the hands that feed the nation.
God bless, kapatid!
A man of great faith….the farmer. He does the back-aching task of planting rice, with faith that he’ll later be harvesting palay and earning money to provide his family’s needs and invest on his kids’ future, despite typhoon threats and all.
Kadalom gid…
On the lighter side…in Ai-Ai’s words,
“Ako ang nagtanim, iba ang nag-ani, kasi diet ako.”
You’re a great artist, Marky, keep it up!
Galing ng picture na ‘to. Minsan kasi ganito tayo di ba? Parang ang sarap pagmasdan ng mga bagay na pinaghirapan natin. Bilib talaga ako sa farmers. Minsan ko na nag-try magtanim ng palay na yan sa bukid ng tito ko. Kangalay sa likod grabeh at ang init ng araw. Huhu.. Sunog kung sunog ang balat. All of that for the price of very little pero stay pa rin sila sa work nila. Dedicated talaga.
i grew up in the rice capital of the Phils. (Nueva Ecija) that’s why i look up to farmers.. some of my relatives are also into farming.
Strange…..even though the rice has been planted already and the harvest is in, his back is still bent even in relaxation.
nice picture.
dapat ngang pahalagahan natin ang bawat butil ng palay dahil ito ay katumbas ng dugo’t pawis ng mga magsasaka. and we should be proud of our farmers.
alam mo, kahit nung nasa Pilipinas ako, parang bihira akong makakita ng taniman ng palay nang malapitan. eh nung bata ako eh yung butete sa pilapil ang laruan ko. hehe…
gusto ko yung kung paano nakatingin sa malayo yung farmer, parang anlalim ng iniisip.